Türk Sineması'nın efsane ismi Hülya Koçyiğit, TRT 2 ekranlarında yayınlanan "Film Gibi Hayatlar" da konuklarını ağırlamaya devam ediyor. Programın bu haftaki konuğu, ünlü oyuncu Özge Borak oldu.
Babası Selçuk Borak'ın İstanbul Devlet Operası ve Balesi sanatçısı, annesi Buket Borak'ın balerin, abisi Selim Borak'ın balet olması sebebiyle küçükken balerin olmak istediğini söyleyen Özge Borak ''O kadar çok istemiştim ki balerin olmayı. Olamadım da değil aslında hayat öyle yönlendirdi diyelim. Atatürk Kültür Merkezi'nde o zaman çocuklar için bale kursu başlatılmıştı ve fakat 8 yaşından itibarendi. Ben o zaman 7 yaşındaydım almadılar, ben konuk olarak gittim. 8 yaşında Şehir Tiyatroları'nın çocuk bölümü açıldı, onun sınavına girdim. Ve öyle şekillendi. Aslına bakarsanız hiç pişman değilim çünkü iyi ki tiyatro. Mesleki açıdan uzun bir ömrü var mesleğimin. Sonuçta bale yaptığın zaman bir yaştan sonra ya karakter roller oynanacak ya da eğitmen olacaksınız, çalıştırıcı olacaksınız. Ömrümün yettiği sürece sahnede olabileceğim bir mesleğe sahibim o yüzden çok mutluyum.'' dedi.
Ailesinin her zaman kendisine yol gösterdiğini belirten Özge Borak, tiyatro konusunda en büyük desteği ailesinden aldığını söyledi.
Proje seçerken öncelikle hikayeye baktığını ifade eden Borak ''Genel anlamda, önce ya da sadece role bakmıyorum. Genel anlamda hikaye ne anlatıyor, nasıl anlatıyor, karakterlerin birbiriyle ilişkileri ne dozda, bana teklif edilen, bana düşünülen rol nasıl, kimlerle oynuyoruz, kim çekiyor, hangi kanal gibi sorular birbirine zincirleme bağlı'' dedi.
Şarkı söylemenin kendisi için karşılığını ''aşk'' olarak tanımlayan Özge Borak ''Çocukluğumda, daha Şehir Tiyatrosu'na da başlamadan evvel her sabah uyandığımda, babamda beta kasetler vardı o zaman, Annie diye bir çocuk kaseti vard, sinema filmi. Annie Müzikali'ni açar, her sabah mutlaka izlerdim, artık şarkılarını ezberlemiştim, o müzikalin içinde ben de vardım. Her gün her sabah hiç bıkmadan izlerdim ve sonra tiyatroya girince hayatıma ''Lütfen ben müzikalde oynayayım, çok istiyorum'' diyordum. Sonra Kabare da oynama fırsatını yakaladım ve oraya veda ederken nasıl ağladığımı anlatamam. Mecburen veda ettim ve hakikaten benim için oyunculuk kariyerimde çok mutlu olduğum ama bitti demediğim, umarım başkaları da olur dediğim bir andı'' dedi.
Babası Selçuk Borak ile İstanbullu Gelin ve Eyvah Eyvah 3'te küçük bir rolde karşılıklı oynadıklarını söyleyen Özge Borak 'Direkt karşılıklı olmasak da hep böyle aynı işlere denk geldik. "Balım" da biraz karşılıklı dans ettik, öyle bir tadını aldık. Ama direkt karşılıklı oynamayı çok istiyorum babamla'' dedi.
Kariyerinde hep farklı rollerde oynamaya özen gösterdiğini söyleyen Özge Borak ''Hususi olarak biraz öyle tercih ettim. ''O şunu oynar ya da sadece bunu yapabilir'' düşüncesi olsun istemedim. Öyle yaftalınmış ve aksine çok yetenekli olan çok büyüğümüz, abimiz, ablamız ya da kardeşimiz, arkadaşımız var. Maalesef hala o yaftayla yaşıyor. Halbuki bambaşka içeriği olan biri. Öyle olsun istemediğim için bazı işleri hususi olarak reddetmişliğim de vardır. Peş peşe komedi ya da peş peşe dram olmasın diye. Biraz ondan biraz ondan her şeyden biraz istediğim için.'' dedi.
''Yine başka bir müzikal olsa çok isterim. Var aklımda, fikrimde.''diyen Özge Borak pandemi sebebiyle bu konudaki planını ertelediğini söyledi.
Her meslekte olduğu gibi oyunculukta da ''Oldum dediğin an bitersin'' sözünü vurgulayan Borak ''Genç arkadaşlarıma diyeceğim tek şey, oldum dediğiniz an bittiğiniz andır. Bizim meslek onu kabul etmiyor. Kesinlikle oldum dediğin an özellikle ben yaşlar ve küçüklerim için söylüyorum, bittiğin an. Çünkü onun üstüne eklemeden cepten yiyecek ve o bitecek. Oysa oyunculuk sonsuz sınırsız her yaşın bir rolü var.'' dedi.
Yazmakla ilgili bir düşüncesinin olup olmadığı sorulan Özge Borak ''Çok fazla fikir, çok fazla hikayem var kafamda. Ama ''Sanki ayıp mı ederim?'' diye düşünüyorum. Çünkü gerçekten yazan insanlar var, takdirle okuduğum, takip ettiğim. Benim hakkım değil gibi bir nokta oluyor, o yüzden durdum bugüne kadar ama en kötü ihtimalle yazarım.'' dedi.
