Yan Yana Ama Birbirimizden Uzağız!
Aynı ortamda ve aynı masada oturup aynı havayı solusak da, birbirimize çok yakınız ama bir o kadarda uzak olduğumuzun farkında değiliz. Gözlerimiz birbirimizde değil, telefon ekranlarında. Oysa sohbet edip, dertleşmek için bir araya geldiğimiz dostlarımızla ve yakınlarımızla o anın tadını çıkartmak yerine, gün içinde elimizden hiç düşüremediğimiz elimiz ve gözümüz hep telefonlarda. Birimiz sosyal WhatsApptan gelen mesajlara, diğerimiz sosyal medya hesaplarında dolaşıyor. Peki gerçekten birlikte miyiz?
Ne yazık ki teknoloji bizi dünyanın bir ucundaki insanlarla iletişim kurma imkanı sağlarken, ne yazık ki yanı başımızdaki sevdiklerimizle aramıza mesafe koyabiliyor. Eskiden ne güzel sohbetlerle, gülüp eğlenerek geçirdiğimiz kaliteli muhabbetleri arar olurken, bugün ise sohbetlerimiz bildirim sesleri ve ekran kaydırmaları arasında bölünüyor.
Bu sadece telefonla geçirdiğimiz zaman meselesi değil, asıl mesele karşımızdaki insana ne kadar dikkat ve değer verdiğimiz.
Bir dostumuz derdini ve üzüntüsünü bizimle paylaşırken gözümüz ve elimiz ekrana kayıyorsa, ailemiz bizimle sohbet içerisindeyken aklımız başka yerde olup, sürekli telefonumuza bakarak tüketiyorsak şu soruyu kendimize sormalıyız;
Sevdiklerimize gerçekten zaman mı ayırıyoruz, yoksa sadece yanlarında olduğumuzu göstermek için bulunuyoruz?
İnsan çoğu zaman uzunca konuşmak ve anlatmak istemez. Çoğu zaman yalnızca gerçekten dinlenilmek, anlaşılmak ve önemsendiğini görmek ister. Bizi gerçekten dinleyen insanın olduğunu bilmek, kurulan en güzel cümlelerden daha kıymetlidir.
Tabii bunları söylerken ben teknolojiyi kötülemiyorum. Teknoloji hayatımızın bir parçası ve işimizi en çok kolaylaştıran araçlar. Sorun teknolojinin varlığında değil, hayatımızdaki yerini doğru ayarlayamamakta. Yapmamız gereken çok basit oysa, birkaç dakika ya da saat telefonu biraz kenara bırakıp, o anın akışında kendimizi bırakıp, sevdiklerimizi değerli hissettirmek.
Her gelen mesaja hemen cevap vermek ve her bildirimi o an kontrol etmek zorunda mıyız? Elbette hayır. Bazen insanın o mavi ışıktan uzaklaşıp, kendini ana bırakması ve kendini dinlemesi gerekiyor. Bunu yapın çok iyi gelecek..
Emin olun artık daha fazla bağlantıya değil, daha güçlü, samimi ve içten bağlara ihtiyacımız var. Çünkü aynı ortamda bulunmak bizi yan yana getirir, birbirimizi dinlemek ve anlamak ise bizleri yakınlaştırır.
Esen kalın.
