Bertan ERMAN
Steve Smith Sr, NFL.com'daki, "Depresyonla Olan Bireysel Mücadelem" başlıklı yazısında, ilk olarak 2002 yılında psikolojik tedavi gördüğünü belirtirken, 2016 yılında aktif korumalı futbol kariyerini noktaladıktan sonra depresyonla mücadele ettiğini anlattı. Smith Sr'ın yazısının bir kısmında şu ifadeler yer aldı:
Beni yanlış anlamayın; futbolu seviyorum. Daima. Rakipleri zorlayan bir wide receiver olduğum ve kariyerimde yaptığım her şeyden memnuniyet duyduğum için kendimle gurur duyuyorum. Defansif endleri kışkırttığım, top yakalamada 14,731 yarda mesafe kat ettiğim ve 81 touchdowna imza attığımda 5 kez Pro Bowl'a ve 2 kez All Pro'ya seçildiğim 16 yıldan sonra kariyerime nokta koydum. Her şey hoş, değil mi?
Peki, size asla bu anlarda eğlenmediğimi ve başarılarımdan hakikaten zevk almadığımı söylesem?
Tepeden tırnağa düşününce basit ama hissettirdikleri karmaşık, basit bir soru:
Benim sorunum ne?
Bütün başarılarıma rağmen, kendimi yalnız, değersiz ve kapana kısılmış hissettim. Bu beni içten içe kahretti. Fiziksel, zihinsel ve duygusal anlamda yıkıldım. Yaşadığım en önemli olayları yeniden düşündüğümde, birkaç özel an aklıma geliyor.
Carolina Panthers ile Philadelphia Eagles'ı mağlup ettiğimiz 2003 NFC Şampiyonluk maçına geri döndüğümde, organizasyonun 9 yıllık tarihinde ilk kez Super Bowl'a kaldığı için mutlu olmam gerekirdi; ama 14-3'lük galibiyet serimize rağmen, istatistiksel olarak iyi bir performans ortaya koyamadığımızı ve bu maçta sadece 101 yarda pas mesafesiyle atılan paslarda etkili olamadığımızı düşünüyordum. Üzgündüm ve kazandığımız konferans kupasını bile elimde tutamamıştım. Dünya şampiyonu olmak için bir fırsat elde etmiştik ama bu zaferden sonra kendimi mağlup olmuş gibi hissettim.
Hayatım boyunca, genellikle mutsuz, kendini sürekli eleştiren ve eski hatalarımı aklımdan kolay kolay çıkaramayan biri oldum. Kendimi iyi hissetmediğim zaman, saha içinde ve saha dışında yaşadığım yüzlerce anı hatırlayabiliyorum. Bu gerçekten akıl sağlığımı kötü etkiliyordu.
Carolina'daki son yılım olan 2013 yılında, ne yapacağımı ve duygularımı nasıl kontrol edeceğimi bilemez bir noktadaydım. Günlük hayatımdaki küçük şeyler, beni büyük ölçüde etkiliyordu. Herkese ve her şeye karşı kötümserdim. İşte bu noktada, hayatımda ilk defa, futbol haricinde bir konuda bir kişiye (tereddütle) danışmaya karar verdim. Sonra gittim; daha doğrusu danışmanımla evimde buluştuk, çünkü herhangi birinin beni halka açık yerde bir randevuda görmesinden korkuyordum. Duygusal anlamda, gerçekten kendimle başa çıkamadığım zor zamanlar geçirdim. Bu erken süreçte verdiğim tepkilerin veya eksik verdiğim yanıtların, içimde yaşadıklarımın bir işaretiydi.
Baltimore'a gittikten sonraki yıllarda terapi seanslarıma devam ettim. Kendimde ufak çaplı değişiklikler gördüm, ama dahası, tüm kusurlarımı görmeye başladım. Başka birisi için bunu kabul etmek zordur. Kariyerimin son yılının ortasında, Aşil sakatlığımdan dolayı ağladıktan sonra, hastane yatağında otururken, bundan önceki 10 yıl içinde düşürdüğüm pasları hatırladım. Bir düşünün, sakatlığım zamanında 1000'e ulaşmak için 49 top daha yakalamam gerekiyordu.
Lakin şimdi, son NFL maçımdan bu yana 1 buçuk yıl geçti ve sonunda, hayatımda ilk defa kendimi özgür hissediyorum.
Terapi gördüğüm esnada, kendimle olan mücadelem hakkında çok şey öğrendim ve hala öğreniyorum.
Daha çok aydınlandığım bugünlerde, yıllardır kafamı kurcalayan şu soruya geri dönüyorum:
Benim sorunum ne?
Ve şimdi bir cevabım var: Bende herhangi bir sorun yok ya da beni depresyona veya farklı ruh sağlığı bozukluklarına sürükleyen insanlar var. Tüm insanların fiziksel ve mental anlamda, güçlü ve zayıf yönleri vardır. Hayatınız sizin elinizde onu nasıl şekillendireceğiniz de size bağlı.
Geçen sene artık bir futbol oyuncusu (Tüm hayatım boyunca olduğum tek şey) olmadığım gerçeği nedeniyle kederliydim; kendimi yeniden tanımak ve dahası daha iyi olduğumu öğrenebilmek için bir süreç yaşadım.
Ruh sağlığıyla ilgili sorunlar yaşayanlara ve özellikle bu durumda olan sporculara tavsiyem şudur: Yardım almak için soru sorun. Bu sorunları tek başınıza çözmeyin. Yalnız değilsiniz. Bana inanın.