Ben araf duygusunu sevmem, arada kalan, aklı karışık olan biri de olmadım ama şimdi anlıyorum ki arafta olmak da aslında bir Tarafta olmakmış. Aslında araf duygusunun içinde yaşamayı veya yaşatmayı seçim haline getirmiş insanlar olduğuna inanıyorum. Yaşadığımız zaman, koşullar veya kişiye özel bilinmez başka değişkenler yüzünden masum bir şizofreninin ziyaretçisi olmak gibi. Kısa bir mola verip olduğun hayattan kaçmak, başka bir hayata uğramak, biraz içip, biraz değişik hissedip kendi hayatındaki uykuya geri dönmek gibi. Uyku mu hepsi uyanamamak mı yoksa rüya mı emin olduğuna emin olmadan ruhunu iç dış yıkamaya vermek?
