Aynadaki suret: İstendiğin kişi mi, seçtiğin özben mi?
İnsan hayatı, başkalarının beklentileri ile kendi arzuları arasında sessiz ama çetin bir pazarlıkla geçer. Çocuklukta anne babanın gurur duyacağı bir evlat, gençlikte çevrenin onaylayacağı bir arkadaş, yetişkinlikte ise sistemin alkışlayacağı bir iş insanı ya da eş olma çabası… Çoğu zaman farkına bile varmadan, başkalarının sahnelediği bir oyunda bize biçilen rolleri ezberlerken buluruz kendimizi.
Peki, günün sonunda aynaya baktığımızda karşılaştığımız siluet gerçekten bize mi ait?
"Ben kimim?" sorusu insanlığın en kadim sorgusudur. Asıl düğümse bu sorunun hemen ardından gelen o keskin yol ayrımında düğümlenir: Ben başkalarının benden olmasını istediği kişi miyim, yoksa olmak için gece gündüz çaba sarf ettiğim o kendi öz benliğim mi?
Birilerinin istediği kişi olmak kolaydır; kalıplar hazırdır, rotayı başkaları çizer, toplumun takdirini kazanmak zahmetsizdir. Fakat bu kolaylık, insanı içten içe kemiren bir yabancılaşmayı da beraberinde getirir. Başkalarının alkışları arasında kendi sesini kaybeder insan. Kendi doğrularını değil, öğretilmiş doğruları yaşar.
Öte yandan, "olmak istediği kişi" olmaya çalışmak cesaret ister. Yokuş yukarı yürümektir bu. Beklentileri boşa çıkarmayı, bazen yalnız kalmayı ve en önemlisi kendi hatalarının sorumluluğunu üstlenmeyi gerektirir. Çünkü olmak istediğin kişi, bir günde varılan bir hedef değil; her gün yeniden seçtiğin, emek verdiğin, yonttuğun ve hamlığından sıyrıldığın bir süreçtir.
Hayat, başkalarının senaryolarını oynamak için fazla kısa, kendi hikâyeni yazmak içinse her an yeni bir fırsattır. Unutmamak gerekir ki: Başkalarının beklentilerini karşılamak sizi görünür kılabilir ama sadece kendi olmaya çabaladığınız benliğiniz sizi gerçekten "var" eder.
Bugün kendinize o soruyu bir kez daha sorun: Hayatınızı başkalarının takdirine mi adıyorsunuz, yoksa kendi öz benliğinize giden o meşakkatli ama onurlu yolda mı yürüyorsunuz?
Muhabbetle…
