Son yirmi beş yılda Erdoğan ne yaptı?

YAYINLAMA: | GÜNCELLEME:

Yazının başlığındaki sorunun cevâbı, Recep Tayyip Erdoğan’ın son yirmi beş yılda yaptığı icraatlar değildir. Recep Tayyip Erdoğan’ın başbakan ve cumhurbaşkanı olarak yaptığı bölünmüş yollar, köprüler, tüneller, barajlar, havaalanları, otoyollar, nükleer santral, uçak gemisi, savaş uçağı, yerli otomobil, üniversiteler, devlet binâları, hastaneler, doğal gaz ve petrol keşifleri, uzay çalışmaları, yurt dışındaki askerî üsler, Taksim Câmii, Ayasofya’nın yeniden ibâdete açılması, millî gelirin 18 bin ABD doları olması, “Dünya beşten büyüktür” demesi gibi listeyi uzatabileceğimiz şeylerden bahsetmiyorum. Bunları gören görüyor ve takdir ediyor; görüp de takdir etmeyen “yapacak tabi, işi ne?” diyor. Görmeyene söylenecek söz zâten yok. Ne demiş eskiler: Görene… köre ne!

Yazının başlığında sorduğum sorunun cevâbına gelince, bu cevap tamâmen öznel bir içeriğe sâhiptir. Yâni bu sorunun cevâbı “bence” bir içerik taşımaktadır. Her şey ve herkesin dediği bir yana, Recep Tayyip Erdoğan, son yirmi beş yılda insanların ruhlarını bulmasını ve bunu dışarı çıkarmalarını sağlamıştır. Bir siyâsetçi olarak bunu kasıtlı ve plânlı olarak yaptığını düşünmüyorum. Ama Cumhurbaşkanı Erdoğan, hem yol ve dava arkadaşlarından ihânet görürken, hem de rakiplerinin ve düşmanlarının saldırına mâruz kalırken, onların içlerindekini dışarı vurmalarına uygun ortam hazırlamıştır.

Düşmanlarından başlayalım. Recep Tayyip Erdoğan’ın düşmanları, kısaca “Tayyip nefretiyle beslenenler”, daha önceki dönemde mangalda kül bırakmıyorlardı. Demokrasi, insan hakları, düşünce ve ifâde özgürlüğü, kadın hakları, eğitim hakkı gibi yaldızlı söylemlerle gerçek niyetlerini maskeleyebiliyorlardı. Mesele Recep Tayyip Erdoğan ile başlamadı ama onun adıyla markalaştı. 1960’da bu ülkenin başbakanını ve iki bakanını asan nefret, 12 Mart’ta “ya asalım ya beraat etsinler”
diyen zihniyet, 12 Eylül’de “bir sağdan bir soldan” diyen söylemin sâhipleri, 28 Şubat’ta “balans ayarı” yapanlar, son yirmi beş yılda Recep Tayyip Erdoğan ismini hedef alan “Tayyip nefreti” ortak paydasında birleşti. Bu paydada son yirmi beş yılda servetini on kat artıran, eski Türkiye’nin zenginleri de var, 12 Mart’taki dar ağaçlarına türkü söyleyenler de var, 28 Şubat’ta “ordu göreve” diyenler de.

Yirmi beş yıl önce de Türkiye’deki ortalamanın çok üstünde bir hayat standardı olanların, senede birkaç defa yurt dışına gidenlerin, yurt içi seyahatlerini uçakla yapanların, çocuklarını özel okullarda okutanların, müstakil havuzlu villalarda yaşayanların hayatlarında hiçbir gerileme olmadı. Ama bu durumda olanlar, başkalarının kendileri gibi olmasını hazmedemedikleri için “Tayyip ne yaptı ki?” diyor. “Köylü milletin efendisidir” söylemini yarım ağızla da olsa dillendirenler, köylü vatandaş uçağa biniyor diye rahatsız olmaya başladı. Kadınların otomobil kullanmasına modernlik diyenler, tesettürlü kadınların otomobil kullandığını görünce deliye dönüyor. “Eşitlik” masallarını anlatan ama çocuğunun kapıcının çocuklarıyla oynamasına izin vermeyenler, kapıcının çocuklarının dekan, rektör, büyükelçi olmasına “liyâkatsizlik” çamuru atıyor. Sâdece hizmetçilik ve gündelikçi kadınların başörtüsü takmasını uygun görenler, başörtülü bir kadının cumhurbaşkanı eşi olmasını, bakan olmasını, rektör olmasını hazmedemeyip ruhlarının kirini dışarı vuruyorlar.

Zâten biliyorduk ama son yirmi beş yılda daha iyi gördük ki, Türkiye’nin sosyopolitik yapısında “muhalefet yapmak”, iktidara alternatif oluşturmak ve daha iyi alternatifler sunarak iktidara gelmek değil; kim iktidar olursa olsun onun iş yapmasını, hizmet etmesini engellemektir. Bu da özgürlük, demokrasi, laiklik gibi kimsenin itiraz etmeyeceği kavramların arkasına saklanarak yapılmaktadır.

Kısaca “Tayyip nefretiyle beslenenler” olarak tasnif ettiğim kesimin iflah olması mümkün değil. Zâten beslendikleri nefret onların varlık sebepleri ve bu nefret olmazsa olmazlar. Onlar, nefret edecek bir şey, bir isim bulmak zorundalar. Bunlara, küresel İslamofobiklerin Türkiye’deki yansıması da diyebiliriz. Bu kesime laf anlatmak, zaman kaybından başka bir şey değil.

İNSAN TİPİ

Ancak Recep Tayyip Erdoğan sâdece düşmanlarının rûhunu ve iç yüzünü ortaya çıkarmadı. Bir de yakınında, yanında olanlar var. Recep Tayyip Erdoğan’ın yanında siyâset yaptıkları için “siyâset yapabilenler”, kerâmeti kendilerinden bilmeye başladılar. Vaktiyle darbeci Kenan Evren’in Picasso’nun resimlerine bakıp “ne var bunda, ben de yaparım” demesi gibi, onlar da “Erdoğan yapıyorsa biz de yaparız” zannına kapılıp Erdoğan’a cephe aldılar.

Bu kadar ileri gitmeyenler ise, Recep Tayyip Erdoğan’ın onlara hizmet etmeleri için verdiği makam ve mevkileri, kendi mülkleri zannedip hayırsız evlat gibi davrandılar. Kıyâfetlerinin simgesi olduğu inanca, siyâsî davâya, ülkenin itibârına halel getireceklerini ve toplumsal dengeyi bozacaklarını düşünmediler ya da bunu hiç önemsemediler. Bunlar “Tayyip nefretiyle beslenenler”den daha ağır bir yük ve tehlike oluşturdu. Çünkü bunlar, ak pirincin içindeki pirinç şeklindeki beyaz taş parçalarıydı. Bir Karadeniz türküsünde dikkat çekildiği gibi, nenesinin çarık giydiğini unutanlar, oturdukları makamları ve artan refah seviyelerini nasıl kullanacaklarını bilemediler. Fon krizi bunun en bâriz örneği olmuştur. Recep Tayyip Erdoğan aleyhinde öküz altında buzağı arayanlar da, ahırda dana bulmuş gibi sevindiler.

Bu yaşananlar, Recep Tayyip Erdoğan’ın son yirmi beş yılda olağanüstü çalışma temposunun yüzde onunu bile yapsa yeterli olacak insanlara ihtiyaç olduğunu göstermiştir. Cumhurbaşkanımızın vurguladığı “kültürel iktidar” için bu insanlara ihtiyaç vardır. Kısacası, Recep Tayyip Erdoğan’ın böyle bir hedefi olmasa bile, gerçek anlamda iktidar olabilmek ve bu iktidârı sandıktan çıkacak sonuçlara endeksli olmaktan kurtarmak, bir insan tipini zorunlu kılmaktadır.

Son yirmi beş yılda gördük ki, sâdece kadın-erkek havuzlarının ayrı olduğu ama israf konusunda diğer otellerden hiçbir farkı olmayan otellerde yapılan tâtil “İslâmî” olmaz. Son yirmi beş yılda gördük ki, seküler kesimin düğününde çıkan assoliste alternatif olarak, kendi düğününde semâzen döndürerek “İslâmî düğün” yapılmaz. Son yirmi beş yılda gördük ki, seküler kesim Paris’e gidiyor diye, balayında umreye giderek örnek Müslüman olunmaz. Son yirmi beş yılda gördük ki, seküler gençlerin kız tavlamak için gitar çaldığı içkili ortamlara, canlı ney dinletisi olan kafeler alternatif olamaz. Son yirmi beş yılda gördük ki, bir inanç gereği olan tesettür, bir moda malzemesi ve “zengin Müslümanlık” göstergesi olmamalıdır. Son yirmi beş yılda ortaya çıkan bu örnekler, ihtiyaç duyduğumuz insan tipinin en azından “ne olmadığını” göstermektedir. Bunlar için Recep Tayyip Erdoğan döneminin siyâsî devamlılığı ve sağladığı refah ve güven ortamı gerekliymiş.

Hiçbir sorumluluk üstlenmemişken her türlü eleştiriyi yapan ama eleştirdiği insanların makamlarına kendi gelince aynı hatâları fazlasıyla yapan insanların ve kadroların varlığı son yirmi beş yılda belirgin hâle gelmiştir. Bu insan tipi, inanç pratiklerinden eğitim sistemine, eğlence ve tâtil anlayışından hayır işlerine, giyim kuşamdan şehir plânlamaya kadar bir bütünlük içinde var olabilir ve varlığını devam ettirebilir. Bu insan tipi ortaya çıkıp baskın hâle geldikten sonra, hangi partinin siyâsal iktidar olduğu, devletin hangi sistemle hangi isim tarafından yönetildiği ikinci plânda bir öneme sâhip hâle gelecektir.

Kısacası, son yirmi beş yılda Recep Tayyip Erdoğan, sevenleri ve nefret edenlerinin rûhunu bir turnusol kâğıdı gibi ortaya çıkarmıştır.

Yorumlar
Yorumlar yükleniyor...
Daha fazla yorum yükle...