Annem!
Hüznün rengidir anasızlık.
Canım ANAM.
Ben sigara renkleri sen öldüğünden beri hiç bilmem.
Birinin sesini unuttuğun zaman "o işte o zaman ölürmüş" öyle derler ben de sesini unuttum annem.
Çok uzun yıllar oldu.
50 yaşının hemen başında çok hastalandın, çok çektin ve ölüp gideverdin.
Zorluyorum kendimi, kulağıma sesin gelmiyor.
Bu beni zaman zaman çok üzse de zorlamasa da.
Olsun varsın.
Yeşil zümrüt gözlerini, mis gibi ana konunun hiç unutmadım.
Kokun önemli.
Biliyorum herkesin anası, kendine anası kokar.
Bu kokuyu, benden başka kimse tanıyamaz, bilemez.
Merhametini, vicdanını, hatalarla mücadele eden, ama kavga etmeyen gülümsemeni hiç unutmadım.
Anasızlığımı ertelemek hiç istemiyorum.
Ama bu ertelemek bir zaman sonra bir bir hesabını soruyor..
Anasız yalnızlığım var benim.
Anasız yoğunluğum var benim.
Bu yorgunluk bana başlangıçsızım, sonuçsuzum, bir hiçim ve yeniğim duygusu veriyor.
Bunları bilsen bana kıyamazsın anacım biliyorum.
O yüzden, senden saklıyorum anacığım.
Anasızlık bir nevi durdurulamaz iç kanaması gibidir.
Ben küçükken, Allah'ım bana hiçbir zaman sensizliği göstermesin, beni asla yokluğunla sınamasın diye her gece dua ederdim.
Ama yetmedi anacım.
Anne.
Kocaman oldum bak.
Acılarım büyüdü, dertlerim büyüdü. Hedeflerim, çıkmazlarım büyüdü.
Hiç de güzel değilmiş büyümek, kimler kırdı kalbimi lime lime etti, kimler üzdü beni.
Şimdi yaşanmışlıklarını al ve beni yeniden büyüt ANNE.
Sana yeniden emeklemek istiyorum.
Ne olur.
