Kendi hikâyenizin başrolü müsünüz?
“Masada değilseniz, menüdesinizdir.”
Evet, cümle sert. Ama bazı gerçekler pamuk şekerle söylenince anlaşılmıyor. Hayat da çoğu zaman nezaketle uyarmıyor zaten. Ya oyunun kurallarını koyanlardan oluyorsunuz ya da kurallara uymak zorunda kalanlardan.
Bir düşünün…
Bir toplantı masası hayal edin. Kararlar alınıyor, yön belirleniyor, gelecek şekilleniyor. Siz orada yoksanız, o masadan çıkan kararlar sizin hayatınıza dokunuyor ama sizin sözünüz o kararlara karışmıyor. İşte tam da burada “menü” olma hâli başlıyor. Başkalarının iştahına göre sunulan, tercih edilen ya da bir kenara itilen bir seçenek…
Hayat sadece büyük patronların, yöneticilerin, siyasetçilerin masasında yaşanmıyor.
Bazen bu masa bir aile sofrası,
bazen bir arkadaş çevresi,
bazen de insanın kendi iç dünyasıdır.
Küçük Masalar, Büyük Sonuçlar
Bir örnekle bakalım.
Yıllardır sevmediği bir işte çalışan ama “şimdi bırakırsam ne derler?” diye susan biri…
Aslında masada değil; başkalarının beklentilerinin servis tabağında duruyor.
Ya da sürekli başkalarının programına uyan, kendi planını hep erteleyen biri…
Tatiline, hayaline, hatta dinlenmesine bile başkaları karar veriyor.
Daha acısı ne biliyor musunuz?
Bazen insan kendi hayatının masasına oturmuyor.
Kendi iç sesini susturup korkularına kulak veriyor.
“Ya olmazsa?”, “Ya yalnız kalırsam?”, “Ya geç kalırsam?” soruları, insanın önüne çekilmiş görünmez sandalyeler gibi… Oturmasına izin vermiyor.
Piyon Olmak Kolaydır, Oyuncu Olmak Cesaret İster
Kendi oyun planını kurmayanlar, başkalarının oyununda piyon olur.
Piyon olmak konforludur; sorumluluk yoktur, risk yoktur. Ama yön de yoktur. Hep ileri sürülürsünüz, ne zaman feda edileceğiniz başkasının kararıdır.
Oyuncu olmak ise cesaret ister.
Yanlış yapmayı, eleştirilmeyi, hatta yalnız kalmayı göze almayı…
Masaya oturmak; bağırmak, kavga etmek ya da herkese kafa tutmak değildir.
Masaya oturmak şudur:
• “Ben ne istiyorum?” sorusunu dürüstçe sormak
• Herkes aynı yöne bakarken kendi pusulanı açabilmek
• Kendi hayatının sorumluluğunu başkasına devretmemek
İlk Adım Sandığınızdan Daha Küçük
İnsanlar masaya oturmayı hep büyük hamleler sanıyor:
İşi bırakmak, şehri değiştirmek, her şeyi sıfırlamak…
Oysa çoğu zaman ilk adım çok daha küçüktür:
• Hayır demeyi öğrenmek
• Ertelenen bir hayali takvime yazmak
• “Bana uymuyor” diyebilmek
• Kendi fikrini, sesi titreyerek de olsa dile getirmek
Bir sandalyeyi çekip oturmak kadar basit…
Ama o sandalyeyi çekmek, yıllardır ayakta bekleyen biri için hiç de kolay değildir.
Son Söz Yerine
Hayallerinizi başkalarının iştahına bırakmayın.
Sizin hayatınız, başkalarının menüsünde bir ara sıcak olmaktan daha değerlidir.
Bugün kendinize dürüstçe sorun:
Ben kendi hikâyemin başrolünde miyim, yoksa figüranlığını mı yapıyorum?
Masadaki yerinizi alın.
Sesiniz kısık olabilir ama susmak zorunda değilsiniz.
Rotayı başkaları çizdiğinde, vardığınız yer sizi mutlu etmez.
Sizce masada yerini almanın ilk adımı nedir?
Muhabbetle…
