Hayat sahnesinin "Başarılı" oyuncuları
Hayatın bir sahne, bizlerin de bu sahnede birer aktör olduğu söylenir öteden beri. Ancak bazıları var ki, bu benzetmeyi sadece bir benzetme olarak bırakmayıp hayatın tam merkezine oturtuyor. Üstelik tek bir rolle yetinmeyip zamana, mekâna ve hepsinden önemlisi kişisel çıkarlarına göre sürekli maske değiştiriyorlar.
Yıllarca farklı yüzleriyle karşımıza çıkan bu "usta oyuncular", ilk bakışta sarsılmaz bir uyum becerisine sahipmiş gibi görünebilir. Her dönemin rengine bürünmeyi, her rüzgâra göre yelken açmayı o kadar pürüzsüz başarırlar ki, profesyonel tiyatroculara taş çıkarırlar.
Söz gelimi, yüzünüze bakarken en hayran bakışları kuşanan, başarınızı ilk alkışlayan ama arkanızı döndüğünüz an o başarının üzerini örtmek için çabalayanlar gibi... İçten içe sizin duruşunuza, tarzınıza, hatta hayatı yaşayış biçiminize özenip gizlice sizin bir kopyanız olmaya çalışırlar. Ancak komiktir ki; bir yandan siz olmaya can atarken, diğer yandan sizi çekememenin verdiği o sessiz hasetle zeminizi kaydırmaya uğraşırlar. Yüzünüze karşı gösterdikleri o yapmacık sevgi, aslında kendilerinde olmayan duruşunuza duydukları örtülü bir öfkedir.
Peki, bu "başarılı" oyunculuğun arkasında aslında nasıl bir bedel ödeniyor?
Dürüst ve net bir duruş sahibi olmak risk taşır. Açık sözlü insan zaman zaman bedel öder, yalnız kalır. Maskelerle yaşamayı ve başkalarının hayatını taklit etmeyi alışkanlık edinenler ise bu bedellerden muaf olduklarını sanırlar. Rol yapmanın sağladığı konfor alanında, başkalarının ışığından çalmaya çalışarak gezinmek onlara akıllılık gibi gelir. Ancak hesaba katmadıkları devasa bir yıkım vardır: Kendi kimliklerini kaybetmek. Onların bu performansı, zamanla çevrelerindeki herkesin güvenini bitirir. Çevresindeki herkes birer şüpheci gözlemciye dönüşür: "Acaba şu an hangi rolde?"
Ne var ki hiçbir oyun sonsuza kadar sürmez. Başkasının elbisesini giyen, başkasının rolünü çalmaya çalışan her oyuncu eninde sonunda sahnede açık verir. Perde kapandığında, alkışlar kesildiğinde insan kendi iç sesi ve yalnızlığıyla baş başa kalır. Yıllarca değiştirilen o kadar çok maskenin ve taklit edilen hayatın arkasında "gerçekte kimin kaldığı" ise büyük bir muammadır.
İyi bir oyuncu olmak günü kurtarır, geçici alkışlar kazandırır; ama tek bir yüze ve özgün bir ruha sahip olmak huzur verir.
Çünkü ne kadar iyi oynarsanız oynayın; taklitler sadece asıllarını yaşatır ve hayat, başkası olmaya çalışırken kendini kaybedenleri asla affetmez.
Muhabbetle
