Bir beden büyük geldi

YAYINLAMA: | GÜNCELLEME:

Uluslar Ligi’nde B kategorisinden A’ya çıktığımızda çok sevinmiştik. Daha önce C’yi de gördüğümüz için A bize tekrar “futbol ülkesi” olma hazzını yaşatmıştı ilk başlarda. Sonra gruplar belli olup bizim grubumuzda İtalya, Fransa ve Belçika ile ikişer maç oynayacağımız “dank edince” inceden bir tedirgin olmadık değil. Neyse olan oldu ve büyük bir sükût-u hayal içinde sıfır çekerek tekrar B kategorisine düştük. Demek ki Avrupa futbolunun en üst düzeyi bize bir beden büyükmüş.

İlk dört maçı Montella ile oynadık, zaten öyle bir fikstür ayarlamışlar ki biz ne olduğunu anlayana kadar “allı evlendi, güllü gelin oldu”. Sonra, son iki maç kala (İçeride Belçika, deplasmanda Fransa) niyeyse federasyonun aklına Sergen Yalçın’ı teknik direktör yapmak gibi harika bir fikir geldi ve gene bir şey değişmedi. İzmir’de Arda’nın attığı harika gol dışında bu turnuva bizim için hiç oynanmamış hükmünde oldu. (Fransa’daki maçta sayılmayan golüne de yazık oldu Arda’nın)

Dünya futbol trendlerinin tersine gidiyoruz uzun zamandır. Elimizde neredeyse harika 2002 jenerasyonumuz ayarında mücevherler var fakat biz bunları bir araya getirip bir oyun planı çerçevesinde sahaya sürüp istikrarlı bir ilerleme sağlayamıyoruz. Montella bile bu ufuk için yetersizken biz tutup demode futbol anlayışı ve futbol dışı ilgi alanlarına yoğunlaşmasıyla bildiğimiz Ali Rıza Sergen Yalçın’dan medet umuyoruz. Öncelikle federasyonun öyle bir futbol planlaması olmalı ki buna uygun da çalışılsın. Günübirlik kararlar, “bugünü geçiştirelim yarına Allah kerim!” diyen bir futbol aklından ne bekliyoruz zaten.

Hedefimiz İtalya ile birlikte ülkemizde yapacağımız EURO 2032 turnuvası olmalı. Bugünden başlamak üzere yarışmacılığı bir kenara koyup yetiştirici bir eğitmen altyapısı ve bunların üzerine muhtemelen İspanyol veya Alman futbol aklıyla hemen planlamaya başlamalıyız. Önümüzdeki beş sene için hem Türkiye’den hem de Avrupalı Türklerin üçüncü nesil evlatlarından başlamak üzere geniş bir milli takım havuzu oluşturmalıyız.

Hakan Çalhanoğlu, Melih Demiral, Abdülkerim Bardakçı gibi yaşı kemâle ermiş futbolcularımıza teşekkür edip şimdilerde 20’li yaşlarının başında olan yeni seçilecek futbolcularımızı önümüzdeki turnuvalarda sadece pişmeleri için sabırla bekleyip hedefimiz olan 2032’ye kadar inatla milli takımın arkasında durmalıyız. Ondan sonra artık bir daha sistemdi, alt yapıydı, şu futbolcuydu, bu gurbetçiydi fasıllarını artık gündemimizden çıkartmalıyız.

Fakat ne seçilmişlerde ne de atanmışlarda bu vizyonu realize edecek bir futbol aklı ve organizasyon kabiliyeti göremiyoruz. Öncelikle yapılması gereken Türk futbolunun hukuki durumunu netleştirmek, federasyon kuruluş yasası ve delege seçimlerinden başlamak üzere, MHK, Tahkim vb. seçimlerin dürüstlük ve şeffaflık ilkesi doğrultusunda bağımsız olmalarından, kulüp takımlarının altyapılarına, hatta milli takım organizasyonuna kadar her bir detayı yeniden ihya etmemiz gerekiyor. Eller giderken aya, biz hep kalıyoruz yaya.

Hal böyleyken koca koca imparatorların TFF Başkanlığı için kulis yapmalarından anlıyoruz ki statükonun devamı için tedbirler alınıyor, demek ki; böyle gelmiş, böyle gider. Bu anlayış ve buna prim veren yönetim şekliyle olup olacağımız, gelip duracağımız yer burası. İnşallah C’ye düşmeyiz.

Haydi kalın sağlıcakla.

 

Yorumlar
Yorumlar yükleniyor...
Daha fazla yorum yükle...